Chciałam Wam napisać notkę o traktowaniu i podejściu zdrowych do niepełnosprawnych i pewnie to niedługo uczynię, ale najpierw chciałam wam przedstawić Stellę 🙂
Wystarczy że klikniesz i podzielisz się wiedzą
About the Author: Zaniczka
Wyobraź sobie kobietę o zaraźliwym uśmiechu i roześmianych oczach, jej rude, długie włosy powiewają na wietrze i niesfornie spadają na twarz. Kobietę dojrzałą na tyle, że wie czego oczekuje od życia, ma jasno ustalone cele, ustabilizowaną pozycję, pracę, dom, ale na tyle dziewczęcą, że wciąż poszukuje nowych inspiracji, zainteresowań, nadal z ciekawością dziecka obserwuje świat i ludzi, a to co widzi i co ją fascynuje opisuje na blogu. Cześć to ja Zaniczka - miło Cię poznać.
Podobne wpisy
18 komentarzy
Komentarze zostały wyłączone.
Bardzo mądra kobieta. Ja się zgadzam z tym co mówi, postrzegamy osoby niepełnosprawne jako inspirację. Uważamy je za wyjątkowe, bo wydaje nam się, że w przeciwieństwie do zdrowych ludzi, mają ograniczone możliwości. I każdy, nawet najmniejszy sukces przychodzi im znacznie trudniej. To błędne myślenie, bo ograniczenia w życiu napotyka każdy, niezależnie od tego, czy żyje w zdrowym ciele, czy nie.
Bardzo mądra kobieta. Ja się zgadzam z tym co mówi, postrzegamy osoby niepełnosprawne jako inspirację. Uważamy je za wyjątkowe, bo wydaje nam się, że w przeciwieństwie do zdrowych ludzi, mają ograniczone możliwości. I każdy, nawet najmniejszy sukces przychodzi im znacznie trudniej. To błędne myślenie, bo ograniczenia w życiu napotyka każdy, niezależnie od tego, czy żyje w zdrowym ciele, czy nie.
Zaniczka, obejrzałam cały film, i potwierdzam to błędne wyobrażenie o niepełnosprawnych. Dla mnie przesłanie tego filmu nie było zaskakujące, bo już wcześniej przyjaciel pomógł mi to zrozumieć, spojrzeć na temat z jego perspektywy. Zdecydowanie polecam film do obejrzenia… każdemu.
Zaniczka, obejrzałam cały film, i potwierdzam to błędne wyobrażenie o niepełnosprawnych. Dla mnie przesłanie tego filmu nie było zaskakujące, bo już wcześniej przyjaciel pomógł mi to zrozumieć, spojrzeć na temat z jego perspektywy. Zdecydowanie polecam film do obejrzenia… każdemu.
Zaniczka, obejrzałam cały film, i potwierdzam to błędne wyobrażenie o niepełnosprawnych. Dla mnie przesłanie tego filmu nie było zaskakujące, bo już wcześniej przyjaciel pomógł mi to zrozumieć, spojrzeć na temat z jego perspektywy. Zdecydowanie polecam film do obejrzenia… każdemu.
Gdy się nie ma kontaktu na co dzień z osobami niepełnosprawnymi, to pierwsza myśl, która przychodzi gdy się taką osobę widzi w jakiejś codziennej sytuacji, jest taka, że faktycznie jest wyjątkowa, bo niepełnosprawna, a jednak stara się funkcjonować normalnie. Kilka miesięcy pracy w szkole integracyjnej, gdzie jest też młodzież na wózkach, z chorobami genetycznymi i innymi dysfunkcjami, pozwala patrzeć na te dzieciaki zupełnie normalnie i wręcz nie zauważać ich dysfunkcji, a nawet o nich zapominać. One też nie chcą być traktowane inaczej czy wyjątkowo, tylko najzupełniej zwyczajnie, bo tak się ze sobą czują.
Gdy się nie ma kontaktu na co dzień z osobami niepełnosprawnymi, to pierwsza myśl, która przychodzi gdy się taką osobę widzi w jakiejś codziennej sytuacji, jest taka, że faktycznie jest wyjątkowa, bo niepełnosprawna, a jednak stara się funkcjonować normalnie. Kilka miesięcy pracy w szkole integracyjnej, gdzie jest też młodzież na wózkach, z chorobami genetycznymi i innymi dysfunkcjami, pozwala patrzeć na te dzieciaki zupełnie normalnie i wręcz nie zauważać ich dysfunkcji, a nawet o nich zapominać. One też nie chcą być traktowane inaczej czy wyjątkowo, tylko najzupełniej zwyczajnie, bo tak się ze sobą czują.
Gdy się nie ma kontaktu na co dzień z osobami niepełnosprawnymi, to pierwsza myśl, która przychodzi gdy się taką osobę widzi w jakiejś codziennej sytuacji, jest taka, że faktycznie jest wyjątkowa, bo niepełnosprawna, a jednak stara się funkcjonować normalnie. Kilka miesięcy pracy w szkole integracyjnej, gdzie jest też młodzież na wózkach, z chorobami genetycznymi i innymi dysfunkcjami, pozwala patrzeć na te dzieciaki zupełnie normalnie i wręcz nie zauważać ich dysfunkcji, a nawet o nich zapominać. One też nie chcą być traktowane inaczej czy wyjątkowo, tylko najzupełniej zwyczajnie, bo tak się ze sobą czują.
Gdy się nie ma kontaktu na co dzień z osobami niepełnosprawnymi, to pierwsza myśl, która przychodzi gdy się taką osobę widzi w jakiejś codziennej sytuacji, jest taka, że faktycznie jest wyjątkowa, bo niepełnosprawna, a jednak stara się funkcjonować normalnie. Kilka miesięcy pracy w szkole integracyjnej, gdzie jest też młodzież na wózkach, z chorobami genetycznymi i innymi dysfunkcjami, pozwala patrzeć na te dzieciaki zupełnie normalnie i wręcz nie zauważać ich dysfunkcji, a nawet o nich zapominać. One też nie chcą być traktowane inaczej czy wyjątkowo, tylko najzupełniej zwyczajnie, bo tak się ze sobą czują.
Z dużym zainteresowaniem razem z moim Pawłem obejrzeliśmy ten filmik, Po pierwsze poczucie humoru tej kobiety jest zacne. po drugie jej dystans do siebie, świata, choroby i wszystkiego jest po prostu fenomenalny. Po trzecie faktycznie to, że w dzisiejszych czasach niepełnosprawność próbuje się gloryfikować to gruba przesada. Myślę, że gdyby została komikiem byłaby większą inspiracją ze względu na swoje cięty i słuszne riposty niż ze względu, że nie jest w pełni sprawna.. 🙂
Z dużym zainteresowaniem razem z moim Pawłem obejrzeliśmy ten filmik, Po pierwsze poczucie humoru tej kobiety jest zacne. po drugie jej dystans do siebie, świata, choroby i wszystkiego jest po prostu fenomenalny. Po trzecie faktycznie to, że w dzisiejszych czasach niepełnosprawność próbuje się gloryfikować to gruba przesada. Myślę, że gdyby została komikiem byłaby większą inspiracją ze względu na swoje cięty i słuszne riposty niż ze względu, że nie jest w pełni sprawna.. 🙂
Z dużym zainteresowaniem razem z moim Pawłem obejrzeliśmy ten filmik, Po pierwsze poczucie humoru tej kobiety jest zacne. po drugie jej dystans do siebie, świata, choroby i wszystkiego jest po prostu fenomenalny. Po trzecie faktycznie to, że w dzisiejszych czasach niepełnosprawność próbuje się gloryfikować to gruba przesada. Myślę, że gdyby została komikiem byłaby większą inspiracją ze względu na swoje cięty i słuszne riposty niż ze względu, że nie jest w pełni sprawna.. 🙂
Z dużym zainteresowaniem razem z moim Pawłem obejrzeliśmy ten filmik, Po pierwsze poczucie humoru tej kobiety jest zacne. po drugie jej dystans do siebie, świata, choroby i wszystkiego jest po prostu fenomenalny. Po trzecie faktycznie to, że w dzisiejszych czasach niepełnosprawność próbuje się gloryfikować to gruba przesada. Myślę, że gdyby została komikiem byłaby większą inspiracją ze względu na swoje cięty i słuszne riposty niż ze względu, że nie jest w pełni sprawna.. 🙂
Obejrzałam, nie żałuję, 🙂 Babka jest świetna w gadce. No i ma rację. Też kiedyś myślałam, że bycie niepełnosprawnym czyni wyjątkowym. Owszem, czyni, jeśli człowiek jest naprawdę wyjątkowy. Ale ta pani mnie czymś jednak zainspirowała, np. tym, że kocha swoje ciało i dobrze się w nim czuje. Bo powiedz, która kobieta jest w stanie to powiedzieć, no która? 😉
Obejrzałam, nie żałuję, 🙂 Babka jest świetna w gadce. No i ma rację. Też kiedyś myślałam, że bycie niepełnosprawnym czyni wyjątkowym. Owszem, czyni, jeśli człowiek jest naprawdę wyjątkowy. Ale ta pani mnie czymś jednak zainspirowała, np. tym, że kocha swoje ciało i dobrze się w nim czuje. Bo powiedz, która kobieta jest w stanie to powiedzieć, no która? 😉
Obejrzałam, nie żałuję, 🙂 Babka jest świetna w gadce. No i ma rację. Też kiedyś myślałam, że bycie niepełnosprawnym czyni wyjątkowym. Owszem, czyni, jeśli człowiek jest naprawdę wyjątkowy. Ale ta pani mnie czymś jednak zainspirowała, np. tym, że kocha swoje ciało i dobrze się w nim czuje. Bo powiedz, która kobieta jest w stanie to powiedzieć, no która? 😉
Obejrzałam, nie żałuję, 🙂 Babka jest świetna w gadce. No i ma rację. Też kiedyś myślałam, że bycie niepełnosprawnym czyni wyjątkowym. Owszem, czyni, jeśli człowiek jest naprawdę wyjątkowy. Ale ta pani mnie czymś jednak zainspirowała, np. tym, że kocha swoje ciało i dobrze się w nim czuje. Bo powiedz, która kobieta jest w stanie to powiedzieć, no która? 😉
Obejrzałam, nie żałuję, 🙂 Babka jest świetna w gadce. No i ma rację. Też kiedyś myślałam, że bycie niepełnosprawnym czyni wyjątkowym. Owszem, czyni, jeśli człowiek jest naprawdę wyjątkowy. Ale ta pani mnie czymś jednak zainspirowała, np. tym, że kocha swoje ciało i dobrze się w nim czuje. Bo powiedz, która kobieta jest w stanie to powiedzieć, no która? 😉