Mara Time #poznajniepelnosprawnosc

/, Punkt widzenia na:/Mara Time #poznajniepelnosprawnosc

Mara Time #poznajniepelnosprawnosc

Dawno już nikogo nie maglowałam z serii #poznajniepelnosprawnosc

poznajniepelnosprawnosc

Dziś moim gościem jest Terii z najlepszego bloga z architektura w tle. Przyznam się, że sporo przegadałyśmy na tematy barier i bezsensownosci niektórych przepisów. Ciesze się że ją poznałam i mam nadzieję w końcu odpowiedzieć na jej pytania odnośnie tego co mi sprawia największa trudność (tak, tak Terii – pamiętam o tym).

Chyba z czytających mnie osób wszyscy znają tą istotkę, która stworzyła cykl „Menele z biura”, który to czytam zawsze na poprawę humoru, oprócz tego na jej blogu znajdziecie mnóstwo niezwykłych zdjęć rzeczy, których przeciętny śmiertelnik nie ma szans zobaczyć.

Co Terii ma do powiedzenia na temat niepełnosprawności, przekonajcie się sami.

menel w akcji

Miałaś lub masz do czynienia z osobami niepełnosprawnymi?

Tak, jak najbardziej. Już w podstawówce mieliśmy w klasie niepełnosprawnego kolegę. Niestety, z powodu swej niepełnosprawności i jazdy prywatnym kabrioletem był on objęty nauczaniem indywidualnym. Ale podczas różnych imprez klasowych, na tę okazję mieliśmy specjalnie zajęcia w sali na parterze, gdzie mógł się dostać bez problemu. Prawie, bo po drodze niestety było jakieś pięć kamiennych schodków.

Wiele lat później osobą niepełnosprawną z powodu udaru mózgu stała się moja babcia, która wymagała niemal ciągłej opieki.

Teraz mam więcej do czynienia z potrzebami osób niepełnosprawnych i dostosowywaniem architektury.

Czy będąc dzieckiem rodzice tłumaczyli Ci czym jest niepełnosprawność?

W pewnym sensie chyba nie musieli, bo mieliśmy możliwość poznania bliżej naszego niepełnosprawnego rówieśnika.
To w młodym wieku dużo daje, wiele uczy.

Czy na co dzień zwracasz uwagę na bariery: różne od architektonicznych po komunikacyjne i społeczne?

Jak najbardziej! Nawet gdybym nie była projektantem pewnie zwracała bym uwagę na pochylnie, niższe progi, windy. Wciąż uważam, że jest ich za mało, a część z tych, które są zostały wykonane tylko po to, by zadowolić urzędników w wydziale architektury. Bo obawiam się, że z ułatwieniem poruszania mają niewiele wspólnego.

Co do barier społecznych, myślę że wciąż zbyt wielu ludzi nie wie jak się zachować, gdy spotykają się z osobą niepełnosprawną. A wystarczy po prostu po ludzku 🙂

Jakie emocje wywołuje w Tobie osoba z widoczną niepełnosprawnością?

Zmartwienie i np. myśl “o hiacyncie, dlaczego ten krawężnik / próg / stopień jest taki wysoki. Kto wydał na to zgodę?”.

Czy krępujesz się w towarzystwie osoby niepełnosprawnej?

Nie bardziej, niż przy osobie pełnosprawnej.

Czym dla Ciebie w praktyce jest integracja z osobami niepełnosprawnymi?

Poznanie ich bliżej, wspólne spotkania, praca. Wspólny śmiech, zabawa, podróż. Wspólne życie na co dzień. Wszyscy jesteśmy ludźmi, wszyscy tak samo myślimy, odczuwamy. Może niepełnosprawni potrafią niekiedy więcej odczuwać, bo na wiele spraw patrzą zupełnie inaczej niż zdrowy człowiek, wiecznie zabiegany, zajęty sobą. Potrafią spojrzeć szerzej.

Mara Time #poznajniepelnosprawnosc

foto Mara Time

Co myślisz o posiadaniu dzieci przez osoby z niepełnosprawnością?

To może być wspaniała mobilizacja i promyk dający chęć do życia i poczucie bycia potrzebnym, czego wielu osobom niepełnosprawnym niestety brakuje.

Wiadomo, że osoba niepełnosprawna nie będzie w stanie zająć się dzieckiem w 100%, ale czy obecnie osoby całkowicie zdrowe fizycznie są w stanie? Wynajmują opiekunki, by zajmowały się ich pociechami, podczas gdy oni pracują po wiele godzin dziennie. W pewnym sensie też są niepełnosprawni.

Nie widzę przeciwwskazań by opiekunki nie mogły się zajmować dzieckiem wraz z osobą niepełnosprawną, jako pewnego rodzaju asekuracja i bliższa pomoc.

Jest to również korzyść dla dziecka, które zostanie wychowane nie przez telewizor i komputer, ale osoby, które je kochają.

Czy osoba niepełnosprawna wg Ciebie może być obiektem pożądania sexualnego?

Jak najbardziej! Kocha się za duszę, nie za ciało.

Czy jeśli osoba, którą kocham straci w wypadku nogi, utraci również swoją osobowość, serce? Nie sądzę. Nasze ciała to tylko naczynia. Najważniejsza jest zawartość 🙂

pobrane-za-darmo-z-maratime.pl-04

Jaki rodzaj niepełnosprawność wywołuje w Tobie lęk?

Zdecydowanie niepełnosprawność umysłowa.

Już za chwilę będziemy mogli fizycznie usprawnić każde ciało – tak szybko technologicznie i medycznie ludzkość idzie do przodu. Sztuczne nogi, ręce, oczy, uszy. To już się dzieje! A umysł ludzki wciąż pozostaje dla medycyny zbyt wielką zagadką.

Jak opisałabyś dźwięki osobie, która jest głucha?

Chyba pismem, podobnie jak onomatopeje stosowane w komiksach.

Z jakim smakiem, fakturą kojarzą Ci się kolory?

To zależy od koloru.

Żółty to kwaśna cytrynka albo serek gouda. Czerwony to słodka landrynka, wytrawne wino ale i ostra papryczka.

Zielony to chrupiąca sałata, groszek albo… spleśniały chleb.

A faktury… Jakże proste a trudne pytanie 😀 Odpowiem na nie w oparciu o doznania kinestetyczne podczas przebierania płytek.

Kolory matowe to bardziej faktura chropowata, pod palcami czuć “pory” i niejednolitą powierzchnię. Kolory połyskujące są bardziej gładkie, jednolite w dotyku.

pobrane-za-darmo-z-maratime.pl-01

Czy miałabyś coś przeciwko temu, żeby Twoje dziecko związało się z osoba niepełnosprawną?

Absolutnie nie miała bym nic przeciwko. Kimże ja jestem by decydować o życiu innej osoby?

Czy byłabym w stanie wejść do Twojego domu bądź do Twojej ulubionej knajpki?

Do mojej ulubionej knajpki tak, jest odpowiednio wyprofilowana kostka granitowa przy wejściu, w dalszej części lokalu progi znikome lub całkowity ich brak, jak np. przy toaletach.

Niestety z mieszkaniem gorzej – stara secesyjna kamienica, trzecie piętro, brak windy. I jeszcze jeden dodatkowy stopień tuż przed samymi drzwiami. Oj, Niemcy nie lubili ułatwiać życia.

Dzięki Ci za te pytania i możliwość odpowiedzenia na nie 🙂

elewacja front

projekt Mara Time

Przy okazji chciałabym zaprosić Cię na najbardziej odjechany konkurs jaki pojawił się w blogosferze: Klnij z wdziękiem i humorem u Mara Time.

By | 2017-01-11T20:49:17+00:00 Sierpień 3rd, 2016|Poznaj niepelnosprawność, Punkt widzenia na:|20 komentarzy

About the Author:

Wyobraź sobie kobietę o zaraźliwym uśmiechu i roześmianych oczach, jej rude, długie włosy powiewają na wietrze i niesfornie spadają na twarz. Kobietę dojrzałą na tyle, że wie czego oczekuje od życia, ma jasno ustalone cele, ustabilizowaną pozycję, pracę, dom, ale na tyle dziewczęcą, że wciąż poszukuje nowych inspiracji, zainteresowań, nadal z ciekawością dziecka obserwuje świat i ludzi, a to co widzi i co ją fascynuje opisuje na blogu. Cześć to ja Zaniczka – miło Cię poznać.

  • Kasia

    Ciekawe!

  • Och, weszłam w zupełnie nieznane mi strony i mówię „wow”. Zarówno wywiadowi jak i wszystkim linkom, w jakie kliknęłam 🙂

  • Mara to swój ludź, wiem to nie od dziś. Nabrałam jeszcze większej ochoty poznać ją na żywo <3

  • Dzięki Ci, kochana, jeszcze raz za możliwość popisania na Twoim blogu 🙂
    Temat nie łatwy, przyznaję, ale i bardzo potrzebny.
    A może by tak… zrobić serię pytań do czytelników? Takie przemyślenia pobudzające dla wszystkich? 😀

    • Mnie najbardziej interesuje zdanie Rene na takie zwyczajne, ludzkie sprawy, które dotyczą niepełnosprawności. Jak to w pewnym starym polskim filmie było 100% cukru w cukrze, tak proszę o 100% Rene w Rene 😀

  • Nasze ciała to tylko naczynia. Najważniejsza jest zawartość <3
    Mały człowiek a wielkie: jaja, serce i rozum! 😀

  • Widzę, że nie tylko ja jestem fanką Marowych „Meneli” 🙂
    Wywiad super. Widać, że popełniły go osoby o otwartych umysłach.
    A stwierdzenie, że „nasze ciała to naczynia” piękne!

  • Ja swojego czasu należałam i działałam prężnie do Towarzystwa Pomocy Sprawnym Inaczej w moim mieście. Ten czas nauczył mnie dużej wrażliwości i pokory. Zaczęłam doceniac to co ma, ale przede wszystkim poczułam co to znaczy czuć satysfakcję płynącą z pomocy innym.
    Jestem pełna podziwu, dla wszystkich, którzy mimo swoich ograniczeń, czerpią z życia co się tylko da i z dumą stają do walki o każdy kolejny dzień.

  • Taaaak, te Biurowe Menele to chyba jedyne menele z którymi blogosfera chce się zintegrować i poznać 😀

  • Uwielbiam Was dwie…cieszę się, że mogłam poznać perspektywę Teresy. Sama muszę zabrać się za napisanie do Ciebie swoich własnych odpowiedzi. Mocno pozdrawiam:*

  • Ana Mialecka

    Każdy powinien patrzeć na na innych sercem. Przykre, że wiecej ludzi nie ma takowego podejścia. Brawo

  • Marta Zielinska

    Pamiętam jak byłam jeszcze w przedszkolu integracyjnym i właśnie mieliśmy w grupie trzy niepełnosprawne osoby. To było naprawdę ważne doświadczenie z perspektywy takiego… uczenia się o życiu. Że trzeba być wdzięcznym za to co się ma, że inni ludzie mogą potrzebować pomocy (ale niekoniecznie litości!), że mimo niepełnosprawności nie są gorsi czy mniej warci jak wiele moich kolegów twierdziło jako dzieci. Warto jest edukować w tej kwestii!

  • Bardzo fajny i potrzebny wywiad! Niepełnosprawność w naszym społeczeństwie to dalej temat tabu. Dobrze, że coraz więcej osób mówi o tym głośno. Chociażby o problemach w normalnym życiu, z którymi codziennie osoby niepełnosprawne się spotykają typu wspomniane za wysokie krawężniki.

  • Krystyna Polek

    super pomysł z tym wywiadem 🙂