Historia prawdziwa – Moja lewa stopa

/, Sławni Niepełnosprawni/Historia prawdziwa – Moja lewa stopa

Historia prawdziwa – Moja lewa stopa

7233899.3Moja lewa stopa (1989)
reżyseria: Jim Sheridan
Scenariusz: Jim Sheridan, Shane Connaughton

Wyobraźcie sobie 1932 rok. W robotniczej irlandzkiej rodzinie rodzi się dziecko. Chłopiec. Położna mówi, że coś poszło nie tak. Rodzina przyjęła, że dziecko które urodziło się praktycznie całe sparaliżowane – atetoidalne porażenie mózgowe –  i  z którym nie ma kontaktu jest głupie.
O ile mamy 2016 rok to podejście do niepełnosprawnych nadal pokutuje. Jeśli zdrowy nie może się skomunikować z chorym, lub nie rozumie tego co on ma do przekazania (porozmawiaj z Głuchym) zdrowe społeczeństwo uważa, że jest głupi.

Christy odkąd tylko mógł, próbował skomunikować się ze światem. Rodzina jest wielodzietna, pracuje tylko ojciec, matka zajmuje się domem. I to ona dzień w dzień rozmawia z Christym. On natomiast przysłuchuje się jej i pilnie obserwuje jak jego rodzeństwo odrabia lekcje.

Podoba mi się to, że pokazują go jako prawdziwego normalnego nastolatka, który gra w piłkę, rozrabia i ma durne pomysły.

Bez tytułu

Podoba mi się też determinacja matki, która z uporem maniaka zbiera pieniądze na wózek dla niego – no nie wszystko na zachodzie zawsze było za darmo dla niepełnosprawnych. Podoba mi się wiele spraw ukazanych w tym filmie, a przede wszystkim jego stwierdzenie „pieprzyć platoniczna miłość”

W końcu poznaje niesamowita kobietę Doktor Eileen Cole dzięki niej trafia do kliniki,  gdzie próbują go rehabilitować. Co będzie dalej – obejrzyjcie sami i koniecznie napiszcie mi co myślicie na temat tego filmu.

christybrown-info

Film został nagrodzony dwoma Oskarami.
źródła: Niesamowita historia Christy Brown, zagrana przez Daniela Day Lewisa w filmie „Moja lewa stopa”

By | 2017-02-22T13:58:43+00:00 Styczeń 25th, 2016|Film, Sławni Niepełnosprawni|40 komentarzy

About the Author:

Wyobraź sobie kobietę o zaraźliwym uśmiechu i roześmianych oczach, jej rude, długie włosy powiewają na wietrze i niesfornie spadają na twarz. Kobietę dojrzałą na tyle, że wie czego oczekuje od życia, ma jasno ustalone cele, ustabilizowaną pozycję, pracę, dom, ale na tyle dziewczęcą, że wciąż poszukuje nowych inspiracji, zainteresowań, nadal z ciekawością dziecka obserwuje świat i ludzi, a to co widzi i co ją fascynuje opisuje na blogu. Cześć to ja Zaniczka - miło Cię poznać.